Anılara Tutunamayan Ruhlar

Aralık duran camdan

Bir ışık silsilesi değiyor kirpiklerime

Buz tutmuş her bir yanım

Üşütmüyor belki fakat

Titretiyor

Ayazdan veya değil

Sadece, yandığımı biliyorum

Her bir toz zerreciğim

Arkanda bıraktığın korların iziyle

Parçalıyor ruhları

Karanlık

Aydınlığa inat hala karanlık

Odayı aydınlatan tek şey ise

Bırakıp gittiğin dizeler

Dizeler

Çirkin dizeler

Hiçbir güzelliğe layık olmayan

Dirhem huzuru hak etmeyen kahır dizeler

Ve fotoğraflar

Yanlış anılara ev sahipliği yapan

Bir kez bile bakılmayı hak etmeyen

Sararık, kararık

Kanlı fotoğraflar

Yanında ise benim fotoğraflarım

İğrenilmesi gereken

Hastalıklı, paslı, gereksiz

Aksine izledikçe doyamayacağım

Parmak uçlarımın değil de

Cennet ruhunun dokunması gerektiği fotoğrafların

Onlara iyi bakamadım

Bundan mıdır kırılan o elmastan yüreğin?

Yağmura bulanmış kolza yaprakları serpmeyi dilediğim

Dökülen sonbahar eşliğindeki yüreğin

Ah, o içinde yer almayı hak etmediğim yüreğini

Kırdım, parçaladım

Tüm aptallığım ve ayyaşlığımla incittim onu

Ve her sabah usanmadan betimlediğim bu duvar

Kelimelerimin kifayetsiz ve kirli kalacağı kadar naif

En parlak akik taşlarının

Gözlerine yuva kurmasını isteyeceğim kadar özel

Fakat getirmez seni bir daha

Belki de bu yüzden hala karanlık

Ve ben gözlerimi geri kapatıp

İyicene bürünsem de battaniyeme

Titriyorum hala

Varlığımdan iğrendiriyor

Soluğumu kesmemi istiyor

Aklımı kaybettiriyor

Ve aralık duran o camdan

Bu sefer ılık bir rüzgar esiyor

Her bir fotoğraf salınıyor ufak melodilerle

Yine buluyorum kendimi yanında

Sanki hiç gitmemişsin gibi