Aktif İsyan

İçine doğru bağırmak onun için en aktif isyandı. Hayır bu susmak değildi.Bu korkmak da değildi veya kaçmak.Bu bıkmaktı belki de.Gereksiz insanların,gereksiz muhabbetlerin,gereksiz eylemlerin egemen olduğu ve bunlara uymamanın cezası içinde olmaya pek de can atmadığı toplumda hor görülmekti.İçinde olmaya can atmasa da burada tutunmak zorundaydı çünkü memnun etmesi gereken bir ailesi vardı.Hiç kız arkadaşı olmamıştı zaten ama olsaydı onu da memnun etmesi gerekecekti.Kendisi için yaşamayı ne zaman bıraktığını uzun süre önce unutmuştu hatta kendisi için yaşamayı da unutmuştu.Yakında kendisini de unutacaktı.Fakat yaşamayı unutmamalıydı tabi buna yaşamak denirse.En son ne zaman gerçekten yaşadığını da unutmuştu hayatın her şeye rağmen devam ediyorum diye çınlayan sesini en son ne zaman kulaklarında hissetmiş ve bundan mutlu olmuştu ? Belki de 7 yaşında bisiklet sürmeyi öğrendiğindeydi.Kendisini tam anlamıyla özgür hissettiği zamanın bisiklet sürmeyi öğrendiği an olduğuna emindi.Karşısından esen rüzgara nispet yaparcasına pedallara asılmıştı.Daha hızlı daha hızlı sonun da ise hayatındaki diğer şeyler gibi b*ka dönmüştü.Bu kelimeyi kullandığını duysa annesi çok kızardı hatta ağlardı bile.Neden bu kadar hassastı bu kadın ? Her şeye ağlardı annesi birçok kez bağırmıştı annesine ağlama demişti güçsüz görünüyorsun demişti. Fakat böyle dedikten hemen sonra o da katılırdı annesine. Kıyamıyordu bir türlü hayatında kendisini sevdiğine inandığı yegane kişi annesiydi.Onu sevmesi anladığı anlamına gelmiyordu.Onu kimse anlamamıştı şimdiye kadar bundan sonra kimsenin anlamasına da ihtiyacı yoktu.Zaten bu dünya denilen küçücük gezegende kime kimseyi anlamazdı ona göre sadece –mış gibi yapardı insanlar.O ise bunu reddediyordu Tıpkı reddettiği diğer saçma sapan Samimiyetsiz kural gibi –mış gibi yapmayı da reddediyodu. Gözü saate takıldı çoktan 01.30’u geçmişti bilgisayar başında oturmaktan başının ve gözlerinin ağrıdığını yeni farkına vardı artık gitmesi gerekiyordu her şeyini yanına alarak kendini unutmamak için hiç bilmediği bir arayışa çıkması gerekiyordu bavuluna son kez göz attı ve son kez bilgisayarın başına oturdu kendisiyle yüzleşmesi gerekiyordu ve bunu ancak yazarak yapabilirdi derin bir nefes aldı ve yazısına şu sözlerle başladı.

“İçine doğru bağırmak onun için en aktif isyandı. Hayır bu susmak değildi.”

Saat : 01.45

Turgutlu